
Nerdeyse gün ağarmak üzere ve ben hala penceremden yağmurun yağışını izliyorum.Dışarı çıkıp sıcağı bir daha hiç hissedemeyecek kadar ıslanmak geliyor içimden.Damlalar beklemekten yorulmuşçasına acele ediyorlar toprakla buluşmak için.Bir an için zamanı durdurup pencereden dışarıya uzatıyorum avuçlarımı.Yağmur damlalarından bir tanesi avuçlarımın içine düşüveriyor.Aceleciliğine,sabırsızlığına inat uzun süre hapsediyorum onu parmaklarımın arasında.Bir süre sonra içindeki hüznü hissedip bırakıyorum toprağa doğru.Avuçlarımın arasında kurtulduktan,zamanla boğuştuktan sonra ki heyecanı öyle görülmeye değer ki ona bu yüzden hayran kalıyorum.Aklında toprağa kavuşmaktan başka bir şey olmayışı,ona olan sadakatini açıkça ifade ediyor bana.Aslında birazda kıskanıyorum ona upuzun gelen kısacık süreden sonra hayalini kurduğu şeyi yaşadığı için.Ama biliyorum benim ondan çok daha yaşanmayı bekleyen hayalim olduğunu ve hayalini kurduğum şeyleri beklerken bile mutlu olduğumu…….
12.04.2010 01:07


